Home » Over mij

Over mij

Baan kwijt

“dan ben ik vanaf nu zonder baan”

….zei ik tegen de assesmentpsychologe toen ze mij vertelde dat ik op vier van de vijf toetsingsgebieden bovengemiddeld gescoord had. Vier is geen vijf en bij twijfel niet inhalen. Het laatste vanwege de bezuinigingsoperatie binnen het bedrijf. Er was dus twijfel, dus einde baan.

Dat was medio 2012. Het staat in mijn geheugen gegrift. Ik was 54 en zonder baan.

Was ik bezorgd? Ja. Het was zeker paniek, maar dat ebde gelukkig weg gaande mijn outplacementtraject. Ik dacht het overkomt mij niet dat ik geen baan meer vind. Ik ben hoogopgeleid, heb heel veel te bieden, heb een geweldig c.v., dus moet wel lukken toch…… En mijn leeftijd, ach nou ja, het boeide me niet zo. Die ‘belemmering’, die overkom ik wel meende ik. Klinkt het bekend?

Kantelpunt

Een ander moment dat in mijn geheugen gegrift staat: een jaar geleden, mei 2014, weer ontvang ik een afwijzing op niets gebaseerd in mijn mailbox. Ik heb er he-le-maal genoeg van. Alles in werking gezet om aan het werk te komen. C.V. aangepast, LinkedIn gedaan, videopresentatie gemaakt, qr code gemaakt, genetwerkt, wat al niet… al twee jaar….zonder resultaat. Het besef dat ik werd gezien als probleem kwam loeihard binnen; ik ging het bijna zelf geloven. Ik lag er wakker van.

Deze afwijzing was mijn kantelpunt. Uit pure boosheid besloot ik, ik ga het zelf doen, mijn eigen werk creëren. Ik weiger me aan de kant laten schuiven, om nog langer afhankelijk te zijn van de arbeidsmarkt en werkgevers.

Eigenwaarde versus beren

Zo gezegd, zo gedaan! Mijn boosheid gaf me een enorme adrenalineboost. Toch lag ik al snel weer wakker. Nu niet van zinloos solliciteren, maar van ondernemen. Omdat ik dacht: ik kan het niet, ik ben ondernemend, maar geen ondernemer. Ik realiseerde me dat dit besluit uit noodzaak is geboren. Is dat de juiste voedingsbodem? Heel veel beren op de weg. Die gaan ook niet weg, maar ik heb ze omarmd en ik ga met de beer op pad.

Wat is het alternatief? Opgeven? Definitief uitkeringsafhankelijk en de overheid mijn leven laten bepalen. Nee! Wat heb ik te verliezen? Niets, behalve mijn eigenwaarde!

Het heft in handen

Na mijn impulsieve besluit voelde ik me geweldig. Ik sloeg mezelf op de borst en ik zou ‘ze’ een poepie laten ruiken, maar man, uitvoeren, dat is wat.

Dat vereist MOED, heel veel moed.
En vertrouwen.
En dromen.
En doorzettingsvermogen.
Nou ben ik gezegend met veel lef (ik ben nogal avontuurlijk ingesteld….), maar dit besluit, deze reis vereiste toch lef van een heel andere orde. Dit was niet zomaar een avontuurlijke pioniersreis. Nope. Maar ja, wie niet waagt, wie niet wint en het leven is geen pijpkaneel. Dus.

Met de beren in mijn armen, ben ik gaan meebewegen en op zoek gegaan naar mogelijkheden om mijn besluit uit te voeren. Ik ben gaan doen, stap voor stap wat ik moest doen om mijn nieuwe droom te verwezenlijken. Mijn plannetje van aanpak bestond heel simpel uit:

1. Besluit

2. Commitment

3. Focus

Simpel toch?

Ondernemersreis: mijn eigen werk creëren

Mijn toverwoord is commitment, dwingend commitment. Zo dwingend dat je niet kunt opgeven, dat kan je jezelf niet veroorloven, tegenover jezelf, voor je eigenwaarde.

Op onbekend terrein geeft iedere stap nieuwe besluiten te nemen en ieder besluit zorgt voor een nieuw probleem en dus paniek. Om daarmee om te gaan en te zorgen dat ik niet kon opgeven, zette ik in wat ik mijn hele leven al doe, dwingend commitment, noodzaak, bij wijze van spreken commitment alsof je leven ervan afhangt. Klinkt overdreven, is het niet. Je wordt heel vindingrijk en vasthoudend als je denkt en doet alsof je leven ervan afhangt!

Ik las iets moois in het boek ‘de eeuw van mijn vader’ van Geert Mak. Na hereniging in Nederland van de familie Mak na de tweede wereldoorlog, zegt zijn zuster over haar broers en zusters die het jappenkamp overleefden: ‘…… Ze deden alles zelf, ze verzonnen overal wat op. Ze waren buitengewoon handig en actief geworden.’

Ik investeerde in mezelf, financieel, energie en tijd. Ik zocht hulp bij HOE ik mijn besluit kon uitvoeren, hoe ik mijn eigen werk kon creëren. Deelname aan een ondernemersworkshop vormde de opmaat om een ondernemerscoach in de arm te nemen. Ik kwam erachter dat ik alles al in mij had wat nodig is om een succesvol ondernemer te zijn. Maar ik wist het niet. Ik wilde het ook eigenlijk niet weten, want dan moet je uit je comfortzone. Mijn ondernemerscoach heeft het eruit gepeurd. Ik hield mezelf hierin klein, ‘de wereld’ deed dat vanzelf ook.

Driekwart jaar later, juni 2015, heb ik mij ingeschreven als ondernemer en doe ik wat ik het liefste, het beste doe, het meest uitdagend vind, voor de doelgroep waarvoor ik het vuur uit mijn schenen loop. Ik heb mijn eigen werk gecreëerd!

Het is geen makkelijke weg, maar het heeft me veel opgeleverd:

energie,
hernieuwd zelfvertrouwen,
eigenwaarde,
uit mijn isolement,
ik ben weer volop deelnemer van de ‘werkende’ wereld.
Ik ben weer mijn oude vertrouwde zelf.

De keuze uit noodzaak heb ik volledig gedraaid naar 100% willen.

Dat gun ik jou ook.

Mijn naam is Wilma Wassenaar.

Ik wil jou, werkzoekende en ondernemende 45plusser, inspireren het heft in eigen handen te nemen en je een zetje in de rug geven bij het creëren van je eigen werk. Onder het motto, je kunt veel meer dan je denkt, dan stijg je boven jezelf uit.

Kijk hier voor andere wetenswaardigheden over mij.